W stajni jest niebo, przewyższa żłóbek niebo

W stajni jest niebo, przewyższa żłóbek niebo, Gdy wiezie słońce biegun i jego siostrę. Stwórca słońca leży w stajni zamknięty I drży na Księżyca łonie. W stajni jest Bóg, przewyższa żłóbek niebo. Ten Bóg na niebiosach, który burzami Wstrząsa morza i ziemię, tutaj w grocie Złożony drży od nawałnic niebieskich. W stajni jest niebo, przewyższa żłóbek niebo. Ten, który skinieniem porusza gwiazdy i świat Zamyka w porach czasu, Zgadza się być w świecie, który przemija.

(Dialog na Boże Narodzenie miany w roku pańskim 1586)

e k s p e r y m e n t. w wypracowywanym przez lata porządku domowo-liturgicznym, w którym kluczową rolę w usankcjonowaniu „wigilijnej wyżerki” stanowił passus ewangeliczny z Łukasza, opowiadający, jak to było z narodzeniem Jezusa – postanowiłem wprowadzić element żywego słowa. mową mocno nie wiązaną próbowałem nam, a w szczególności trzyletniemu synowi przybliżyć clou bożonarodzeniowego zamieszania
syn wlepił we mnie piękne ślepia i krótkimi, acz celnymi pytaniami: dlaczego? i po co? bezlitośnie wypunktował staruszka. kiedym leżał już na deskach, oczekując knockout'ującego finalnego a dlaczego? syn bąknął coś w stylu: już nie, chce mi się jeść! i miłosiernie odpuścił indagację
czy zmądrzałem? czy spróbuję mierzyć się powtórnie z Tajemnicą Wcielenia? syn o rok krytyczniejszy, o rok bieglejszy w przebieganiu struktur przyczynowo- skutkowych, czychać będzię na logiczne niekonsekwencje... a jednak spróbuję... pomny gęsiej skórki, której nabawiłem się nad talerzem aromatycznie dymiącego barszczyka, odpowiadając na pytania syna... bo jak „pani na szpileczkach” z dziecięcej wyliczanki, po strunie grzbietowej przebiegło „dręczące” Misterium. a te jak każde szanujące się misterium pozostawia bez odpowiedzi. w miejsce ubytku materiału badawczego dla ratio i empiria wsączają się delikatnie, acz zdecydowanie: Wiara, Nadzieja i Miłość – świąteczna koniunktura cnót wiecznych...
te”A”tralna Pastorałka to okazja do pogłębionych studiów nad postawą zarówno betlejemskich Pasterzy, jak i Mędrców ze Wschodu – całe szczęście od niestrawnych egzegez zwalnia nas w Pastorałce ludowa tradycja przedstawiania tych postaci. mają chudziaczki uciechę z rumianych (od przedawkowania rozgrzewającego rumu?) Pasterzy – Niezguł, którzy Mędrców w pokłonach ubiegli... w oparach mirry i aloesu, skrząc się złotem docierają do szopy Włodarze Mądrości Wszelakiej. uczą szacunku dla egzotyki, dla Innego odzianego w tunikę i turban, o twarzy czarnej niczym smoła... poszukując źródła mądrości docierają do kolebki...
usidlona w ludowych podaniach Tajemnica nie traci swego aromatu – nam pozostaje wybierać, którym graczem rozpoczniemy „bożonarodzeniową grę” - rumiany Pasterz, bliski szorstkiej prawdy życia, czy też Mędrzec, z wzrokiem w gwiazdozbiorach, poszukiwacz Światła
a może łatwiej będzie nabyć „sprawności” obu graczy... niech serce i rozum wspólnie tłumaczą... Tajemnicę czego świątecznie Wam życzymy:

Leszek Styś (ten od syna)
Teatr „A” (ten od Pastorałki)